Ostatnie stulecia to okres szybkiego rozwoju przemysłowego świata. Postęp naukowo-techniczny pozwolił znaczącej części populacji ludzkiej osiągnąć względnie wysoki standard życia. Poprawiły się warunki zdrowotne, wzrosła długość życia, zwiększyła się konsumpcja żywności i dóbr materialnych. Towarzyszy temu gwałtowny wzrost liczby ludności świata. W 1950 roku na świecie żyło około 2,5 mld ludzi. W ciągu 36 lat liczba ta podwoiła się. Prognozy przewidują, że 10 mld mieszkańców będzie mieszkać na Ziemi już w 2025 roku. Wiąże się z tym wzrost użytkowania nieodnawialnych zasobów naturalnych. Dotyczy to nie tylko energii, lecz wszystkich prawie surowców przemysłowych. W Stanach Zjednoczonych w latach 1950-90 zużyto więcej surowców kopalnych, niż w całej wcześniejszej historii ludzkości. W Japonii zużywa się obecnie 5 razy więcej energii i 25 razy więcej stali niż przed 40 laty. Taka intensywna działalność człowieka prowadzi do szybkiego wyczerpywania się łatwiej dostępnych i tańszych zasobów. W miarę ich wyczerpywania się uruchamiania się zasoby trudniejsze w eksploatacji, powodując wzrost kosztów związanych z zaspakajaniem rosnących potrzeb.
Utrzymanie obecnego systemu produkcji i życia musi prowadzić do nieodwracalnego zniszczenia Ziemi w jej obecnej postaci jako spolegliwego miejsca bytowania. Istnieje konieczność wprowadzenia radykalnych zmian w postawach społecznych, gdy realne stają się: deficyt energii, surowców mineralnych i żywności oraz pogorszenie stanu środowiska "naturalnego" i poziomu życia.
Konieczność dążenia do zapewnienia zrównoważonego rozwoju świata, dla przyszłych pokoleń, dla ochrony zasobów naturalnych, ochrony klimatu ziemi i prawa każdego człowieka do oddychania czystym powietrzem, znajduje miejsce w krajowych zapisach legislacyjnych. Konstytucja R.P. (1997) w Art. 5. stwierdza:
"Rzeczpospolita Polska ... zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju".
W ustawie o ochronie środowiska przyjmuje się następującą definicję:
"Zrównoważony rozwój to taki rozwój społeczno – gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań polityczno – gospodarczych i społecznych z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych – w celu równoważenia szans dostępu do środowiska poszczególnych społeczności lub obywateli – zarówno współczesnych jak i przyszłych pokoleń".